ตอนที่ ๒   การจัดการระบบสาธารณูปโภค

              กล่าวนำ   กกล.ฉก.๙๘๐ ไทย/ดาร์ฟูร์ มีฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar แคว้นดาร์ฟูร์ ซึ่งอยู่ห่างจากเมือง Khartoum เมืองหลวงของประเทศ ประมาณ ๑,๐๗๓ กิโลเมตร ห่างจากชายทะเลประมาณ ๒,๐๐๐ กิโลเมตร มีกำลังของไทย และ ส่วนอื่นๆ ของ UNAMID อาศัยอยู่ในฐานปฏิบัติการประมาณ ๙๐๐ นาย ซึ่งมีต้องการน้ำเพื่อการอุปโภคบริโภคจำนวนมาก มีต้องการไฟฟ้าในสำนักงาน และ ที่พัก จำนวนมาก และ ในแต่ละวันมีขยะ และ น้ำเสียเกิดขึ้นพอสมควร ร้อย.ช. กกล.ฉก.๙๘๐ ไทย/ดาร์ฟูร์ มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดการระบบสาธารณูปโภคในข้างต้น ซึ่งได้รับคำชมเชยจากส่วนที่เกี่ยวข้องในการจัดการที่เรียบร้อย นับเป็นฐานปฏิบัติการที่ดีที่สุดในภารกิจ UNAMID
               การบริหารจัดการน้ำเพื่อการอุปโภคบริโภค น้ำเพื่อการอุปโภคบริโภคมี ๒ ส่วน คือ น้ำดื่ม และ น้ำใช้ ในส่วนของน้ำดื่มจะรวมถึงน้ำสำหรับประกอบอาหารด้วย ในพื้นที่ที่ร้อนจัด และ แห้งจัดนี้ มีคำแนะนำจาก UNAMID ให้กำลังพลดื่มน้ำประมาณ ๒ ลิตรต่อวัน เป็นอย่างน้อย เมื่อรวมกับน้ำที่ใช้ประกอบอาหารแล้ว ปริมาณน้ำดื่ม คือ ๕ ลิตรต่อคนต่อวัน น้ำดื่มในส่วนนี้มีที่มาจาก ๒ แหล่ง ได้แก่ น้ำบรรจุขวดของ UNAMID และ การนำน้ำดิบมาผ่านกรรมวิธี ในกรณีน้ำบรรจุขวดของ UNAMID จะใช้ในกรณีฉุกเฉิน หรือ ออกปฏิบัติภารกิจห่างจากฐานปฏิบัติการ ส่วนใหญ่แล้ว น้ำดื่มมาจากการนำน้ำดิบมาผ่านกรรมวิธี

               

                การนำน้ำดิบมาผ่านกรรมวิธี จะใช้น้ำจากบ่อบาดาล มาผ่านเครื่องกรองน้ำระบบรีเวอร์สออสโมซิส ( Reverse Osmosis - RO ) ฆ่าเชื้อด้วยสารคลอรีน ระบบกรองสามารถกรองสารแขวนลอยต่างๆ ได้ตามมาตรฐานน้ำดื่ม เมื่อผ่านกรรมวิธีแล้ว น้ำดื่มจะจ่ายผ่านระบบท่อไปยังจุดจ่ายน้ำดื่ม และ โรงครัว กำลังพลภาชนะที่สะอาดมารับน้ำดื่มที่จุดจ่ายน้ำดื่มได้ตลอดเวลา ข้อระมัดระวังของการจัดการระบบน้ำดื่ม คือ น้ำจากบ่อบาดาลต้องมีความสะอาดพอ ซึ่งส่วนมากจะนำน้ำจากระบบน้ำประปาซึ่งผ่านการกรองมาแล้วมาดำเนินการอีกครั้ง ถือได้ว่าผ่านกระบวนการสองครั้ง ส่วนที่ต้องระมัดระวังอีก คือ การล้าง และ เปลี่ยนไส้กรองน้ำตามระยะเวลา และ ส่วนสุดท้าย คือ การทำความสะอาดอุปกรณ์ ณ จุดจ่ายน้ำดื่ม ซึ่งอาจจะมีฝุ่น ตะกอน ตกค้างอยู่ ทำให้น้ำดื่มสกปรกได้
               น้ำใช้ หรือ น้ำประปา ตามมาตรฐาน UNAMID ใช้เกณฑ์การใช้น้ำประปาที่ ๘๐ ลิตรต่อคนต่อวัน แต่อย่างไรก็ตาม คนไทยใช้น้ำประปามากกว่ามาตรฐาน UNAMID คือ ประมาณ ๒๐๐ ลิตรต่อคนต่อวัน ทั้งนี้เพราะคนไทยมาจากประเทศร้อนชื้น มีเหงื่อออกเกือบตลอดเวลา ต้องชำระร่างกายตลอดวัน ซึ่งแตกต่างจากคนแอฟริกา และ คนยุโรป ซึ่งอากาศแห้ง ไม่มีเหงื่อมากนัก (เหงื่ออกเร็ว แต่ระเหยเร็ว ทำให้รู้สึกว่าเหงื่อไม่ออก) ไม่ต้องชำระร่างกายตลอดเวลาเช่นคนไทย ว่ากันว่า คนไทยอาบน้ำเช้าเย็น แต่คนแอฟริกา และ คนยุโรป อาบน้ำสัปดาห์ละครั้ง ในแต่ละวันใช้น้ำหอม โดยคนแอฟริกา น้ำหอมขายดีมาก และ มีกลิ่นเข้มข้นมาก หรือ ถ้าเราดูหนังต่างประเทศ จะเห็นว่า เวลาเลิกงาน แล้วเข้านอน จะไม่อาบน้ำ หรือ ตื่นนอนแล้ว จะแต่งตัวไปทำงานเลย โดยไม่ต้องอาบน้ำ จึงเป็นเหตุผลที่คนไทยใช้น้ำเปลืองกว่าคนชาติอื่นๆ โดยรวมแล้วฐานปฏิบัติ ณ เมือง Mukjar ใช้น้ำประปา ประมาณ ๑๘๐,๐๐๐ ลิตรต่อวัน
               แต่เนื่องจากดินแดนประเทศซูดานอยู่ในแถบทะเลทรายซะฮาร่า ไม่มีน้ำดิบมากนัก โดยเฉพาะในฤดูแล้ง (ประเทศซูดาน มี ๓ ฤดู คือ ร้อน ฝน และ หนาว โดยห้วงระยะเวลาคล้ายกับประเทศไทย ต่างกันที่ความแห้งของอากาศ) แต่เนื่องจากฤดูฝนมีฝนตกพอสมควร และ ดินชั้นล่างเป็นทราย และ หินแข็ง น้ำสามารถซึมลงผ่านรอยแตกของหินไปสะสมอยู่ใต้ดิน จึงมีการขุดบ่อน้ำบาดาลนำน้ำดิบขึ้นมาใช้ บ่อน้ำบาดาลมี ๒ ชนิด คือ ชนิดตื้น ลึกไม่เกิน ๒๐ เมตร และ ชนิดลึก ลึกเกิน ๒๐ เมตรลงไป ชนิดตื้นมักอยู่ใกล้แม่น้ำใหญ่ ซึ่ง เกิดจากน้ำในแม่น้ำ ซึมผ่านชั้นทราย และ เก็บสะสมไว้ (โดยปกติน้ำในแม่น้ำจะแห้งเกือบตลอดเวลา ประชาชนในพื้นที่หาน้ำโดยการขุดหลุมทรายในแม่น้ำ) ส่วนชนิดลึก สามารถพบได้ทั่วไป แต่ส่วนใหญ่ก็อยู่ใกล้กับลำธาร ทั้งสองชนิดมีกระบานการกรองโดยธรรมชาติ หรือ ชั้นดินต่างกัน ชนิดลึกมีกระบวนการกรองโดยธรรมชาติดีกว่า จะสะอาดกว่าชนิดตื้น แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อจำกัดด้านเครื่องมือขุดเจาะน้ำบาดาล โดยมากบ่อน้ำบาดาลในพื้นที่มักเป็นชนิดตื้น ซึ่งมีความสะอาดไม่มาก การนำมาใช้ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
               ภายในฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mikjar มีบ่อน้ำบาดาลที่ขุดเจาะโดย ร้อย.ช. จำนวน ๓ บ่อ เป็นบ่อน้ำบาดาลชนิดลึก ซึ่งสามารถผลิตน้ำดิบได้ประมาณ ๑๐ ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หรือ ๑๐,๐๐๐ ลิตรต่อชั่วโมง นั่นหมายความว่า หากต้องการใช้น้ำวันละ ๑๘๐,๐๐๐ ลิตร ต้องเปิดดำเนินการ ๑๘ ชั่วโมงต่อวัน ซึ่งเป็นการดำเนินการต่อเนื่อง แถบไม่มีเวลาพัก รถน้ำต้องวิ่งรับน้ำจากบ่อบาดาลมายังสถานีผลิตน้ำประปา ซึ่งอยู่ห่างจากบ่อบาดาลประมาณ ๕๐๐ เมตร ตลอดเวลา แต่ปัญหาที่สำคัญ คือ เครื่องสูบน้ำบาดาล (Submersible Pump ) ต้องทำงานเกือบตลอดเวลาเช่นเดียวกัน ส่งผลให้เครื่องสูบน้ำบาดาลชำรุดในเวลาค่อนข้างรวดเร็ว และ ร้อย.ช. ไม่สามารถจัดหาเครื่องสูบน้ำทดแทนได้ (ทั้งซื้อในประเทศซูดาน หรือ ส่งมาจากประเทศไทย)
               อาจจะมีคำถามว่า ทำไมถึงไม่เจาะบ่อน้ำบาดาลเพิ่ม เนื่องจากพื้นที่ที่สามารถขุดเจาะน้ำบาดาลได้ ต้องเป็นพื้นที่ของฐานปฏิบัติการ ถ้าขุดเจาะนอกฐานต้องขออนุมัติหน่วยงานท้องถิ่น ซึ่งเป็นไปได้ยาก เมื่อต้องขุดเจาะเฉพาะในฐานปฏิบัติการ ถึงจะเพิ่มจำนวนบ่อน้ำบาดาล แต่แหล่งน้ำใต้ดินมาจากแหล่งเดียวกัน ก็ได้ปริมาณน้ำโดยรวมเท่ากัน และ ที่สำคัญ ร้อย.ช. ไม่มีเครื่องสูบน้ำบาดาลเพียงพอ
               ดังนั้น เมื่อเครื่องสูบน้ำบาดาลชำรุด จึงต้องจัดซื้อน้ำจากบ่อน้ำบาดาลของภาคเอกชน ซึ่งอยู่นอกฐานปฏิบัติการ ห่างออกไปประมาณ ๒ กิโลเมตร โดย UNAMID สนับสนุนค่าใช้จ่าย แต่อย่างไรก็ตาม การเดินทางไปรับน้ำต้องจัดขบวนรถคุ้มกันตามระเบียบของ UNAMID ซึ่งใช้รถน้ำ ขนาด ๒๐,๐๐๐ ลิตร จำนวน ๑ คัน รถน้ำ ขนาด ๖,๐๐๐ ลิตร จำนวน ๔ คัน พร้อม รถคุ้มกันจำนวนหนึ่ง ใช้กำลังพลรวม ๒๕ นาย ข้อจำกัดประการต่อมา คือ สามารถดำเนินการรับน้ำเฉพาะช่วงเวลาที่มีแสงเท่านั้น เพื่อความปลอดภัย ขบวนรถน้ำ ๕ คัน สามารถรับน้ำได้ ๔๔,๐๐๐ ลิตรต่อเที่ยว แต่นับเป็นความโชคดีที่บ่อน้ำบาดาลดังกล่าวสามารถผลิตน้ำได้ถึง ๒๕ ลูกบาศก์เมตรต่อชั่วโมง หรือ ๒๕,๐๐๐ ลิตรต่อชั่วโมง ทำให้เวลาในการรับน้ำแต่ละเที่ยวรวมเดินทางไปกลับ ไม่เกิน ๓ ชั่วโมง วันหนึ่งรับน้ำจำนวน ๔ เที่ยว ตั้งแต่เวลา ๐๗๐๐ ถึง ๑๙๐๐ ไม่มีวันหยุด
               แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเริ่มเข้าฤดูแล้ง น้ำเริ่มขาดแคลน บ่อน้ำบาดาลผลิตน้ำได้น้อยลง ประชาชนในพื้นที่เริ่มแย่งน้ำกัน การรับน้ำของขบวนรถน้ำประสบปัญหาต้องให้ประชาชน รับน้ำก่อน ต้องเสียเวลารอ ทำให้บางวันขบวนรถน้ำจบภารกิจในเวลาค่ำซึ่งเป็นเวลาที่ไม่ปลอดภัย หรือ ไม่สามารถรับน้ำได้ตามจำนวนเที่ยวที่กำหนดไว้
               นอกจากนี้ UNAMID ประสบกับปัญหาด้านงบประมาณค่าจัดซื้อน้ำ จึงต้องลดงบประมาณลง โดยเล็งเห็นว่า กกล.ฉก.๙๘๐ ไทย/ดาร์ฟูร์ ใช้น้ำค่อนข้างมาก จึงขอให้ ร้อย.ช. พิจารณาซ่อมเครื่องสูบน้ำบาดาล ในบ่อภายในฐานปฏิบัติการ และ ขอให้ ร้อย.ช. ขุดบ่อน้ำบาดาลเพิ่มในพื้นที่นอกฐานปฏิบัติการ โดย UNAMID จะสนับสนุนเครื่องสูบน้ำบาดาล
               นับเป็นความโชคดีที่เครื่องสูบน้ำบาดาลถูกส่งเพิ่มเติมมาจากประเทศไทยพอดี ทำให้สามารถนำไปติดตั้งให้กับบ่อน้ำบาดาลภายในฐานปฏิบัติการได้ทันเวลาพอดี ทำให้กำลังพลของ กกล.ฉก.๙๘๐ ไทย/ดาร์ฟูร์ มีน้ำอุปโภคบริโภคอย่างเพียงพอต่อไป

               

               รายละเอียดการใช้น้ำที่น่าสนใจ
               ๑. กำลังพลซักผ้าสัปดาห์ละ ๑ ครั้ง โดยใช้เครื่องซักผ้า ในห้องซักผ้า ซึ่งใช้น้ำ ประมาณ ๒๐๐ ลิตรต่อการซักผ้า ๑ ถังต่อครั้ง นอกจากนี้กำลังพลบางส่วนซักผ้าเพิ่มเติมในแต่ละวันอีก
               ๒. กำลังพลอาบน้ำวันละ ๑ ครั้ง โดยมีเครื่องทำน้ำอุ่น และ ฝักบัว ใช้เวลาอาบน้ำ ๑๐ - ๑๕ นาที ซึ่งใช้น้ำ ประมาณ ๑๐๐ ลิตรต่อคนต่อครั้ง (น้ำไหลแรงมาก)
               ๓. กำลังพลแปรงฟันวันละ ๒ ครั้ง ซึ่งใช้น้ำ ประมาณ ๑๕ ลิตรต่อคนต่อครั้ง (น้ำไหลแรงมาก)
               ๔. กำลังพลล้างภาชนะอาหารวันละ ๓ ครั้ง ซึ่งใช้น้ำ ประมาณ ๑๐ ลิตรต่อคนต่อครั้ง (น้ำไหลแรงมาก)
               ๕. น้ำสำหรับห้องส้วม ประมาณ ๕ ลิตรต่อครั้ง
               ๖. น้ำสำหรับทำความสะอาดสิ่งของ และ ยานพาหนะต่างๆ
               จากข้อมูลข้างต้น เห็นได้ว่ากิจวัตรประจำวัน ทำให้ใช้น้ำค่อนข้างเปลือง และ อีกสาเหตุหนึ่งที่เห็น คือ น้ำไหลแรงมาก เช่น น้ำอาบ และ น้ำแปรงฟัน ไหลในอัตรา ประมาณ ๑๐ ลิตรต่อนาที ทำให้เปลืองน้ำมาก ร้อย.ช.ฯ เคยทดลองปรับลดแรงดันน้ำ เพื่อให้น้ำไหลช้าลง แต่ผลตอบรับจากกำลังพลไม่ดีนัก เนื่องจากขัดกับความเคยชิน และ ต้องการความสะดวกสบาย
               นับเป็นบทเรียนของหน่วยทหารไทย ในการเตรียมการด้านการจัดหาน้ำเพื่อการบริโภคอุปโภคอย่างยิ่ง เพราะคนเราขาดน้ำได้ในระยะเวลาจำกัด และ น้ำเป็นสิ่งบำรุงขวัญทหารหาญอย่างมาก โดยเฉพาะในพื้นทีที่ร้อนจัดเช่นประเทศในแถบทะเลทรายอย่างซูดานนี้
               การบริหารจัดการไฟฟ้า
               ภายในฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar ในส่วนที่พัก กำลังพลถูกจัดให้นอนร่วมกัน ห้องละ ๕ นาย โดยในห้องมีเครื่องปรับอากาศ และ หลอดไฟแสงสว่าง นอกจากนี้ กำลังพลยังมีกาต้มน้ำไฟฟ้า กระทะไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ และ อุปกรณ์บันเทิงต่างๆ ในส่วนสำนักงานต่างๆ มีลักษณะเช่นเดียวกัน ข้อสังเกตประการหนึ่ง คือ เครื่องปรับอากาศเปิดอยู่ตลอดเวลา เพื่อลดความร้อนจากอากาศ เครื่องปรับอากาศบางเครื่องเป็นเครื่องทำความร้อนในช่วงอากาศเย็นจัดในช่วงกลางคืนของฤดูหนาวอีกด้วย รวมทั้งในเวลากลางคืน ฐานปฏิบัติการเปิดไฟส่องสว่างตามแนวรั้ว ลานจอดรถ คลังกระสุน และ จุดต่างๆ ที่สำคัญ เพิ่มเติมในส่วนของการเก็บอาหารสด ซึ่งต้องเก็บไว้สำหรับ ๗ - ๑๔ วัน โดยใช้ตู้แช่แข็ง ขนาดเท่ากับตู้ขนส่งสินค้า (Container ) จำนวน ๑๓ ตู้ เปิดเดินเครื่องตลอดเวลา ซึ่งโดยเฉลี่ยแล้ว ใช้กระแสไฟฟ้าประมาณ ๔๒๕ กิโลวัตต์
               ร้อย.ช.ฯ เตรียมเครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้าหลายขนาด เพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆ ดังนี้
               ๑. เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕ กิโลวัตต์ สำหรับการผลิตกระแสไฟฟ้าในช่วงปฏิบัติงานนอกพื้นที่ ซึ่งสามารถจ่ายไฟฟ้าสำหรับแสงสว่าง และ การประกอบอาหาร
               ๒. เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๗๕ กิโลวัตต์ สำหรับการผลิตกระแสไฟฟ้าในกรณีฉุกเฉิน เป็นเครื่องสำรองกระแสไฟฟ้าตามสำนักงานต่างๆ ที่สำคัญ เช่น โรงพยาบาลสนาม, ศูนย์ปฏิบัติการยุทธวิธี และ ศูนย์การสื่อสาร เป็นต้น
               ๓. เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕๐๐ กิโลวัตต์ สำหรับการผลิตกระแสไฟฟ้าหลัก ซึ่งเปิดเดินเครื่องตลอดเวลา เพื่อให้มีกระแสไฟฟ้าเพียงพอตลอดเวลา
               ๔. เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า รถส่องสว่าง สำหรับการบริการให้แสงสว่างเร่งด่วนนอกสถานที่ สามารถนำอุปกรณ์ไฟฟ้าอื่นมารับกระแสไฟฟ้าได้ ส่วนมากใช้ในการสนับสนุนการขุดเจาะบ่อน้ำบาดาลนอกพื้นที่ และ การจัดกิจกรรมพัฒนาสัมพันธ์กับหน่วยงานและประชาชนนอกพื้นที่

               

               ในส่วนเครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕๐๐ กิโลวัตต์ ร้อย.ช.ฯ ได้นำมาทั้งหมด ๖ เครื่อง ซึ่งเดิมทีนั้น ได้วางแผนสร้างฐานปฏิบัติการ จำนวน ๒ แห่ง คือ เมือง Mukjar และ เมือง Garzila โดยแต่ละแห่งใช้เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕๐๐ กิโลวัตต์ จำนวน ๓ เครื่อง โดยใช้ ๒ เครื่องเปิดปิดสลับกัน เครื่องละ ๑๒ ชั่วโมง (กลางวัน กับ กลางคืน) ส่วนอีก ๑ เครื่อง เป็นเครื่องสำรองในกรณีเครื่องชำรุด
               แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อนจัด และ แห้งจัด ทำให้เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕๐๐ กิโลวัตต์ ที่เปิดในช่วงกลางวันขัดข้อง หรือ ดับบ่อย เพราะเครื่องร้อนจัด จึงต้องปรับการเปิดปิดเครื่อง โดยใช้ ๒ เครื่องเปิดปิดสลับกัน ในห้วงเวลา ๐๗๐๐, ๑๓๐๐ และ ๑๙๐๐ ซึ่งในเวลากลางวัน เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้าทำงานเพียง ๖ ชั่วโมง พร้อมจัดทำร่มเงา เพื่อลดความร้อนลงด้วย
               เครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า ขนาด ๕๐๐ กิโลวัตต์ ทั้งสองเครื่อง มีอัตราสิ้นเปลือง สป.๓ ดีเซล รวม ๒,๐๐๐ ลิตรต่อวัน ถ้า สป.๓ ดีเซล ราคาลิตรละ ๓๐ บาท ก็คิดเป็นเงินไทยประมาณ ๖๐,๐๐๐ บาทต่อวัน หรือ เป็นค่าใช้จ่ายด้านไฟฟ้าประมาณ ๖๗ บาทต่อคนต่อวัน
               ที่นี่ใช้กระแสไฟฟ้า ๒๒๐ โวล์ต ๕๐ เฮริทซ์ ปลั๊กไฟฟ้ามี ๒ แบบ คือ แบบของไทย และ แบบขององค์การสหประชาชาติ ในส่วนแบบไทยสามารถต่อกับเครื่องใช้ไฟฟ้าที่นำมาไทย หรือ ที่มีขายทั่วไปในประเทศซูดานได้เลย ส่วนแบบขององค์การสหประชาชาติ ต้องหาซื้อตัวเสียบปรับ ( Adapter ) มาเพิ่ม ซึ่งพอหาซื้อได้ในพื้นที่ ในส่วนสายไฟได้เดินสายดินในตัวเรียบร้อย เป็นปลั๊กชนิดสามรู ซึ่งรูกลางต่อกับสายดินเรียบร้อยแล้ว ซึ่งแตกจากปลั๊กส่วนใหญ่ในประเทศไทย เป็นปลั๊กชนิดสองรู (ไม่มีสายดิน) หรือ เป็นปลั๊กสามรู แต่รูกลางไม่ได้ต่อกับสายดิน สายดินมีประโยชน์ในการป้องกันกระแสไฟฟ้ารั่ว
               ห้วงเวลาการสลับเครื่องกำเนิดกระแสไฟฟ้า คือ ห้วงเวลาที่สะดวกที่สุด เพราะไฟฟ้าจะดับประมาณ ๒ - ๓ นาที มีข้อพิจารณาที่สำคัญ คือ เป็นช่วงเวลาที่ยังมีแสงทางทหาร ไม่กระทบต่อไฟส่องสว่างตามแนวรั้ว พ้นช่วงเวลาประกอบอาหาร ไม่กระทบการประกอบเลี้ยง และ ไม่อยู่ในห้วงปฏิบัติงานในสำนักงาน ไม่กระทบต่อการทำงาน อีกทั้งในห้วงการสลับต้องปิดเครื่องใช้ไฟฟ้า เพื่อป้องการกระแสไฟฟ้ากระซาก ซึ่งประกาศแจ้งเตือนก่อน ๕ นาที ซึ่งถือว่าเป็นการปลุกกำลังพลไปในตัวอีกด้วย
               การบริหารจัดการน้ำเสีย
               ในฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar กำลังพลใช้น้ำสะอาด วันละ ๑๘๐,๐๐๐ ลิตร ทำให้มีน้ำเสียเกิดขึ้น วันละ ๑๘๐,๐๐๐ ลิตร เช่นเดียวกัน ตามระเบียบขององค์การสหประชาชาติ น้ำสะอาด และ น้ำเสียต้องอยู่ในระบบปิด เพื่อป้องกันการเกิดยุงซึ่งเป็นต้นเหตุของมาลาเรีย ในกรณีน้ำสะอาด น้ำถูกเก็บไว้ในถุงน้ำขนาดต่างๆ ส่วนในกรณีน้ำเสีย มีข้อพิจารณาดังนี้
               น้ำเสียสามารถ แบ่งได้เป็น ๔ ส่วน ซึ่งมีการจัดการที่แตกต่างกัน ดังนี้
               ๑. น้ำเสียที่เกิดจากการใช้ส้วม ส่งลงถังบำบัด เมื่อถังบำบัดเต็ม ใช้รถสูบส้วม สูบไปทิ้งในจุดที่กำหนด ห่างจากฐานปฏิบัติการ ประมาณ ๔ กิโลเมตร เป็นจุดที่ UNAMID เช่าจากรัฐบาลซูดาน ไม่กระทบต่อประชาชนในพื้นที่ เนื่องจากข้อจำกัดด้านสภาพเส้นทางซึ่งใช้ได้ในห้วงฤดูแล้ง การสูบส้วมต้องดำเนินการในห้วงหน้าแล้งให้มากพอที่ฤดูฝนอาจจะไม่ต้องดำเนินการ

               

               ๒. น้ำเสียที่เกิดจากน้ำอาบ แปรงฟัน และ ซักผ้า ซึ่งถือว่าเป็นน้ำที่ค่อนข้างสะอาด ส่งไปตามรางระบายน้ำปิด ไปรวมกัน ณ บ่อรวบรวมน้ำเสีย น้ำเสียในส่วนนี้ ส่วนหนึ่งปล่อยให้ซึมลงดิน และ ระเหยตามธรรมชาติ อีกส่วนหนึ่งนำไปใช้รดน้ำพืช ผัก ดอกไม้ และ ต้นไม้ ในแปลงเกษตร แต่อย่างไรก็ตาม มีโอกาสเกิดยุงในบ่อน้ำนิ่ง ร้อย.ช. ได้จัดทำน้ำพุโดยน้ำอุปกรณ์เครื่องสูบน้ำบาดาลมาดัดแปลง ทำให้น้ำไม่นิ่ง ลดโอกาสการเกิดยุง    
               ๓. น้ำเสียที่เกิดจากการล้างภาชนะอาหาร ซึ่งถือว่าเป็นน้ำที่ค่อนข้างสะอาด แต่มีเศษอาหารปะปน จะถูกส่งไปถังบำบัดแยกต่างหาก ปล่อยให้เศษอาหารตกตะกอน น้ำถูกส่งไปยังเครื่องบำบัดน้ำเสียของ UNAMID ถังบำบัดเต็ม ใช้รถสูบส้วม สูบไปทิ้งในจุดที่กำหนด เช่นเดียวกับน้ำเสียที่เกิดจากการใช้ส้วม
               ๔. น้ำเสียที่เกิดจากการทำความสะอาดสิ่งของ และ ยานพาหนะต่างๆ ปล่อยให้ระเหยเองตามธรรมชาติ ซึ่งมีอัตราการระเหยสูงมาก
               พ.อ. Saeed Akhtar ผู้บังคับทหารช่าง กกล. UNAMID (UNAMID Force Engineer ) ได้มาเยี่ยมชมแนวทางการบริหารจัดการน้ำเสียในข้างต้น และ เห็นว่า ร้อย.ช. ดำเนินการได้ดีมาก อีกทั้งได้ปรับภูมิทัศน์รอบฐานปฏิบัติการ และ บ่อรวบรวมน้ำเสียได้ดีมาก
               การบริหารจัดการขยะ
               ขยะที่เกิดขึ้นจากการประกอบอาหารเป็นส่วนใหญ่ และ ขยะจากสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ มีน้อยมาก เนื่องจากอยู่ห่างไกลความเจริญ จึงไม่มีการซื้อของจากตลาดมากนัก ขยะที่เกิดขึ้นมีปริมาณไม่มาก จะถูกรวบรวมโดยเจ้าหน้าที่ไปยังตำบลรวบรวมขยะ แต่อย่างไรก็ตาม ตามระเบียบขององค์การสหประชาชาติ ห้ามไม่ให้มีจุดกำจัดขยะในฐานปฏิบัติการ เพื่อป้องกันยุง และ พาหะนำโรคต่างๆ ร้อย.ช. มีส่วนเกี่ยวข้องดังนี้

               

               ๑. ดำเนินการขุดหลุมตำบลรวบรวมขยะ ในฐานปฏิบัติการ พร้อมล้อมรั้ว ป้องกันการเข้ามาเก็บขยะของประชานในพื้นที่ ดำเนินการกลบดินปิดขยะทุกวัน เพื่อป้องกันยุง และ พาหะนำโรคต่างๆ ตามระเบียบขององค์การสหประชาชาติ ห้ามเผาขยะ เพื่อลดมลภาวะ
               ๒. ทุกสัปดาห์ ดำเนินการขนย้ายขยะที่กลบไว้ ไปทิ้งยังจุดที่กำหนด เช่นเดียวกับน้ำเสียที่เกิดจากการใช้ส้วม ณ จุดที่กำหนด ต้องทำลายขยะไม่ให้สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้อีก เช่น ขนมปังที่หมดอายุ แล้วทิ้ง ต้องทำลาย เพื่อป้องกันเก็บไปรับประทานของประชาชนในพื้นที่ ซึ่งเป็นอันตราย และ เป็นเงื่อนไขต่อไป
               การเลือกจุดทิ้งขยะ จะพิจารณาตามทิศทางลม ซึ่งที่ฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar นี้ ลมส่วนใหญ่พัดจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก แต่มีบางวันในห้วงฤดูฝน ลมจะพัดจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก
               สรุป   การปฏิบัติงานของ ร้อย.ช. ในฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar ในการดูแลระบบน้ำอุปโภคบริโภค ไฟฟ้า น้ำเสีย และ ขยะ เป็นไปด้วยความเรียบร้อยได้รับความชื่นชมจากคณะต่างๆ ที่เดินทางมาตรวจเยี่ยมเสมอว่า ฐานปฏิบัติการ ณ เมือง Mukjar มีสิ่งอำนวยความสะดวก และ ระบบสาธารณูปโภค ที่เพียบพร้อม อีกทั้งมีทัศนียภาพ และ บรรยากาศที่งดงาม ถือว่าเป็นสวรรค์ในทะเลทราย เป็นฐานปฏิบัติการที่ดีที่สุดใน UNAMID
               ได้นำมาเล่าสู่ เพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินการต่อไปในภารกิจอื่นๆ เมื่อมีโอกาส ขอขอบคุณทุกแรงใจ โดยเฉพาะกำลังใจจากท่าน พล.ท.ปัฐมพงศ์ ประถมภัฏ จก.กช. ในการสนับสนุน ร้อย.ช. กกล.ฉก.๙๘๐ ไทย/ดาร์ฟูร์ เสมอมา ปฏิบัติงานสำเร็จด้วยดี ขอความสุขทั้งกาย และ ใจ จงมีแด่ท่านทั้งหลาย และ ท่านผู้อ่านทุกประการ สวัสดีครับ